من درم...بگو به من...که دیوار بشنود

خدایا.........از اين همه تنهايي اجازه هست ميان اغوشت پنهان شوم؟

در زندگي زخم هايي هست

           كه روح انسان را در انزوا

                     مثل خوره مي تراشد.

                             اين درد ها نمي توان به

                                    كسي گفت و اگر بگويي

                                              باور نمي كنند و مي گويند

                                                        عجيب و استثنائي است ..........

 

 

 

پ.ن:يكسال پيش وقتي زخم  خوردم حتي نميدونستم چه واكنشي نشون بدم....

فكر ميكردم با زمان خوب ميشه.......اما حالا.... بعد يكسال... هنوزم درد ميكنه......

تنها كاري كه با من كرد غير از جاي زخمي كه واسم گذاشت اين بود كه عوضم كرد ....

انقدر كه من اصلا ديگه اون آدم قبلي نيستم........اصلا.....................

 

نوشته شده در ٢٥ شهریور ۱۳٩٠ساعت ۱:٢٩ ‎ق.ظ توسط ویکا نظرات () |

وقتی دلت شکست , تنها و بی هدف

                                                    شب پرسه میزنی , از هر کدوم طرف

روزهای خوبت و , انکار میکنی

                                    این واقعیت و , تکرار میکنی

اطرافیانت و , از دست میدیو

                                           افسرده میشی و , از دست میری و

دور خودت همش , دیوار میکشی

                                           افسوس میخوری , سیگار میکشی

تن خسته ای ولی , خوابت نمیبره

                                   این حس لعنتی , ازمرگ بدتره

دل میکنی از این , دل میبری از اون

                                یک اتفاق تلخ , افتاده بینتون

می بری از همه , از هرکسی که هست

                                         این حال و روزته  , وقتی دلت شکست

 

 

 

 

نوشته شده در ٢٥ شهریور ۱۳٩٠ساعت ۱٢:٥٦ ‎ق.ظ توسط ویکا نظرات () |

دلم برای پاکی دفتر نقاشی و گم شدن در آن

خورشید همیشه خندان، آسمان همیشه آبی

زمین همیشه سبز و کوههای همیشه قهوه ای

دلم برای خط کشی کناردفتر مشق با خودکار مشکی و قرمز

برای پاک‌کن های جوهری و تراش های فلزی

برای گونیا و نقاله و پرگارو جامدادی

دلم برای تخته پاک‌کن و گچ های رنگی کنار تخته

برای اولین زنگ مدرسه

برای واکسن اول دبستان

برای سر صف ایستادن ها

برای قرآن های اول صبح و خواندن سرود ایران اول هفته

دلم برای مبصر شدن ، برای از خوب ، از بد

دلم برای ضربدر و ستاره

دلم برای ترس از سوال معلم

کارت صد آفرین

بیست داخل دفتر با خودکار قرمز

و جاکتابی زیر میزها ، جانگذاشتن کتاب و دفتر

دلم برای لیوان‌های آبی که فلوت داشت

دلم برای زنگ تفریح

برای عمو زنجیر باف بازی کردن ها

برای لی‌لی کردن

دلم برای دعا کردن برای نیامدن معلم

برای اردو رفتن

برای تمرین های حل نکرده و اضطراب آن

دلم برای روزنامه دیواری درست کردن

برای تزئین کلاس

برای دوستی هایی که قد عرض حیاط مدرسه بود

برای خنده های معلم و عصبانیتش

برای کارنامه.... نمره انضباط

برای مُهرقبول خرداد

دلم برای خودم

دلم برای دغدغه و آرزو هایم

دلم برای صمیمیت سیال کودکی ام تنگ شده

نمی دانم کدام روز در پشت کدام حصار بلند کودکی ام را جا گذاشتم

کسی آن سوی حصار نیست کودکی ام را دوباره به طرفم پرتاب کند؟

 

 

نوشته شده در ٢٠ شهریور ۱۳٩٠ساعت ۱٠:٥٩ ‎ب.ظ توسط ویکا نظرات () |

یکی بود یکی نبود. یه روزی روزگاری یه خانواده ی سه نفری بودن.

 یه پسر کوچولو بود با مادر و پدرش، بعد از یه مدتی خدا یه داداش

کوچولوی خوشگل به پسرکوچولوی قصه ی ما میده، بعد از چند روز که

از تولد نوزاد گذشت .

پسرکوچولو هی به مامان و باباش اصرار می کنه که اونو با نوزاد تنها

بذارن. اما مامان و باباش می‌ترسیدن که پسرشون حسودی کنه و یه

بلایی سر داداش کوچولوش بیاره.اصرارهای پسرکوچولوی قصه اونقدر

زیاد شد که پدر و مادرش تصمیم گرفتن اینکارو بکنن اما در پشت در اتاق

مواظبش باشن.

پسر کوچولو که با برادرش تنها شد … خم شد روی سرش و گفت :

داداش کوچولو! تو تازه از پیش خدا اومدی ……….

به من می گی قیافه ی خدا چه شکلیه ؟

 آخه من کم کم داره یادم می ره؟؟؟؟؟؟

 

 

نوشته شده در ٤ شهریور ۱۳٩٠ساعت ۱:٤٥ ‎ق.ظ توسط ویکا نظرات () |